Interaktywna mapa (kalkulator azymutów)
OGraf pozwala na pracę z markerami na mapie oraz oblicza azymuty i odległości między markerami.
Dodawanie markerów
- Kliknięcie na mapie: dodaje marker w wybranej lokalizacji.
- Ręcznie: wprowadź szerokość i długość geograficzną w pole tekstowe, a następnie kliknij „Dodaj marker” albo naciśnij Enter. Szerokość musi mieścić się w zakresie −90…90, a długość −180…180.
- Formaty współrzędnych: stopnie dziesiętne (
50.064738, 19.945981, z przecinkiem pomiędzy szerokością i długością geograficzną) albo stopnie, minuty i sekundy (53°32'39.4"N 19°48'58.8"E; litery N/S/E/W mogą stać przed lub po liczbach, dozwolone są też minuty dziesiętne). Zapis ze stopniami jest zamieniany na stopnie dziesiętne, a marker i tabele pokazują już wartości dziesiętne. - Przenoszenie markerów: markery można przeciągać, a aplikacja automatycznie aktualizuje dane w tle.
Obliczenia i reset
- Obliczanie azymutów: początkowy azymut linii geodezyjnej na elipsoidzie WGS84 (metoda Vincenty'ego) od punktu bazowego do każdego markera, liczony automatycznie od północy zgodnie z ruchem wskazówek zegara. To ta sama metoda, której używa Azymator.
- Obliczanie odległości: długość linii geodezyjnej po elipsoidzie WGS84 w kilometrach (metoda Vincenty'ego, dokładność rzędu milimetrów), liczona automatycznie. Wyniki są też w okienku markera.
- Czerwone linie: przebieg linii geodezyjnej od punktu bazowego do każdego markera. Na mapie w rzucie Mercatora wyglądają na zakrzywione, bo jest to najkrótsza droga po Ziemi.
- Punkty prawie przeciwległe: dla antypodów metoda Vincenty'ego może się nie zbiegać; w tabeli pojawi się wtedy „—”.
- Usuwanie markerów: kliknij marker i wybierz „Usuń”. Usunięcie punktu bazowego usuwa wszystkie markery.
- Resetowanie mapy: przycisk „Resetuj Mapę” usuwa wszystkie markery i resetuje widok mapy.
Azymator v.3.45.88
Nanoszenie azymutów i położenia szczytów na zdjęcie, z uwzględnieniem krzywizny Ziemi i refrakcji.
Azymator nakłada na zdjęcie krajobrazu azymuty oraz położenie znanych szczytów. Dla każdego szczytu liczy, w którym miejscu zdjęcia powinien się znajdować: poziomo według azymutu, pionowo według kąta wzniesienia. Pozwala to rozpoznać, co jest na zdjęciu, sprawdzić, czy odległy szczyt leży wyżej czy niżej od linii widzenia, i ocenić, czy widoczny kształt to góry, czy np. górny obraz (miraż). Program działa w przeglądarce, bez serwera obliczeń.
Układ strony
- Nowy układ (ciemny): zdjęcie jest na pierwszym planie, a ustawienia są w panelach wysuwanych z szyny po lewej: Obraz, Punkt, Skala, Atmosfera, Szczyty, Raport. Panel można przypiąć przyciskiem „Przypnij”.
- Zdjęcie / Mapa: przełącznik na górnym pasku albo klawisz M. W widoku zdjęcia mapa jest widoczna jako miniatura, którą można ukryć i pokazać ponownie. Klawisz Esc zamyka panel.
- Stary układ: pozostaje dostępny (długi formularz), z odnośnikiem między układami w menu. Obie strony liczą dokładnie to samo.
- Przycisk Rysuj jest na górnym pasku.
Mapa i punkt bazowy
- Kliknij na mapę, aby dodać markery. Pierwszy dodany marker jest punktem bazowym (obserwatorem); wysokość wpisywana jest ręcznie (np. szczyt, wieża widokowa).
- Kolejne markery to punkty kalibracji (rozpoznane szczyty). Zaczynaj od lewego punktu na zdjęciu.
- Marker można dodać ręcznie: współrzędne w postaci
50.064738, 19.945981(z przecinkiem pomiędzy szerokością i długością) i przycisk „Dodaj Marker”. Markery można przeciągać, dane aktualizują się w tle. - Resetuj Mapę usuwa markery. Wyśrodkuj mapę na bazowym punkcie przywraca widok.
Kalibracja zdjęcia
- Tabela punktu bazowego i tabela kolejnych markerów (współrzędne, odległości, azymuty).
- Dodaj Azymut przenosi dane markera do tabeli kalibracji (azymut, piksel poziomy, piksel pionowy, kąt wzniesienia). Wiersze można też wpisać ręcznie; kliknięcie w zdjęcie wypełnia pierwszy pusty wiersz pikselami.
- Skala pozioma wyznaczana jest z dwóch punktów referencyjnych: dwa rozpoznane szczyty (azymut i piksel poziomy w pierwszych dwóch wierszach). Skala pionowa – z kątów wzniesienia.
Lista szczytów
- Plik tekstowy, jedna linia na szczyt:
szerokość, długość, wysokość, nazwa. Linie puste i zaczynające się od // są pomijane. Zapis UTF-8. - Plik można wskazać z dysku („Wczytaj współrzędne (txt)”) albo użyć pliku z serwera („Użyj pliku z serwera”); brak pliku na serwerze nie jest błędem.
Refrakcja – trzy sposoby
- Standardowa: jeden współczynnik k′ (domyślnie ok. 0,13) dla całej trasy.
- Dwie strefy k′: inne k′ blisko obserwatora, inne dalej, z podaną granicą stref (km). Przydatne przy inwersji tuż nad ziemią.
- Radiosonda (ray tracing): profil współczynnika załamania N(h) z pliku CSV sondażu (kolumny PRES, HGHT, TEMP, DWPT). Program śledzi promień przez atmosferę na kulistej Ziemi i znajduje wszystkie kąty, pod którymi cel jest widoczny. Może ich być kilka (obraz główny, górny, dolny – miraż). Obraz główny to ten najbliższy standardowemu k′ = 0,13. Wynik nie zależy od pola k′.
Druga radiosonda
- Opcjonalnie można wczytać drugą, dalszą radiosondę; pierwsza jest wtedy bliższa (kolejność ma znaczenie). Przycisk „Usuń drugą radiosondę” wraca do jednej.
- Profil atmosfery jest mieszany wzdłuż trasy: do granicy sond (km od obserwatora) działa sonda bliższa, za granicą dalsza, a na odcinku o szerokości przejścia (km) profile płynnie się mieszają, bez skoku.
- Program nie zna położenia stacji – liczy się tylko kolejność i podana granica. Model nie uwzględnia poziomych gradientów atmosfery. Wykres profilu w panelu dotyczy pierwszej sondy.
Co jest rysowane
- Skala azymutów (poziomo) i skala kątów wzniesienia (pionowo).
- Zielone markery – szczyty z listy; etykieta: nazwa, azymut, odległość. Kolor etykiet: według odległości, monochromatyczne albo białe.
- Pomarańczowe markery – dodatkowe obrazy (miraże) tego samego celu z radiosondy (opcja „Pokaż dodatkowe obrazy celu”).
- Strop warstwy – cyjanowa linia przerywana: kąt, pod którym promień z oczu tylko muska wskazaną wysokość stropu (np. warstwy inwersyjnej). Obiekty poniżej tej linii mogą być obrazem pochodzącym z warstwy. Wymaga radiosondy; wysokość podaje się w polu „Wysokość stropu (m n.p.m.)”.
- Obrót zdjęcia – tylko do oglądania, obliczenia pozostają bez zmian.
- Pod zdjęciem jest raport punktów (azymut, odległość, kąt, piksele, obrazy) z eksportem do CSV („Pobierz raport (CSV)”).
Krawędzie na mapę
- Po wyskalowaniu zdjęcia możesz pokazać jego krawędzie na mapie: wpisz dystans linii w kilometrach i kliknij KRAWĘDZIE NA MAPĘ.
Zapis i odczyt
- „Zapisz (JSON)” zapisuje: punkt bazowy, tabelę kalibracji, ustawienia refrakcji i metody (także nazwy sond, granicę i przejście), strop warstwy, nazwę i rozmiar zdjęcia oraz wersję programu. Samego zdjęcia, sondy ani listy szczytów w pliku nie ma.
- Po wczytaniu JSON program sprawdza zgodność rozmiaru zdjęcia i przypomina, których plików radiosond brakuje.
- Resetuj wszystko zeruje dane i czyści kanwę.
Typowy przebieg pracy
- Wczytaj zdjęcie.
- Kliknij na mapie punkt obserwatora i ustaw wysokość.
- Dodaj co najmniej dwa punkty kalibracji.
- Wczytaj listę szczytów.
- Wybierz refrakcję (dla radiosondy wczytaj CSV, opcjonalnie drugi).
- Kliknij „Rysuj”.
- Oceń zgodność markerów ze zdjęciem i w razie potrzeby popraw kalibrację.
- Zapisz dane do JSON.
Ograniczenia
- Program nie uwzględnia terenu pomiędzy obserwatorem a celem: pokazuje, gdzie szczyt wypada na zdjęciu, a nie czy jest przesłonięty przez inny grzbiet.
- Radiosonda opisuje atmosferę nad jednym miejscem i o jednej porze (zwykle 00 lub 12 UTC). Im dalej od stacji i od terminu sondażu, tym mniej wiarygodny wynik. Cele za horyzontem są liczone orientacyjnie.
- Dokładność położenia na zdjęciu zależy od kalibracji i zgodności rozmiaru zdjęcia z zapisanym.
Pomoc
- Ikony pomocy wyświetlają dodatkowe informacje w oknie dialogowym.